په بویسي کې له ژوند څخه خوند اخیستل

اینجل، چې یوه یوازینۍ مور ده، خپل پنځه ماشومان لري — درې هلکان او دوه نجونې، چې عمرونه یې پنځه، شپږ، څوارلس، اتلس او شل کاله دي. دوی چې بویس ته نه وو راغلي، په شمالي کارولینا کې اوسېدل. اینجل وايي چې کورنۍ یې په ایډاهو کې ژوند کول خوښوي. هغه وايي: “زموږ ژوند دلته ښه دی.” “په بویس کې ډیری خلک له کډوالو سره مهربانه دي. خو ځینې له موږ څخه وېرېږي. زه غواړم چې هغوی زموږ په اړه ډېر څه پوه شي، چې موږ څوک یو او څنګه له ټولنې سره مرسته کوو.”

انجل د ماشومانو د پالنې کاروبار لرل خوښوي او یو وین لري چې د هغو ماشومانو په راوستلو کې مرسته کوي چې ګاډۍ ته اړتیا لري. هغه وايي: “زه له ماشومانو سره کار کول خوښوم. له کله چې مې حافظې ته راځي، زه د ماشومانو پالنه کوم.”

له کانګو څخه یو سخت سفر

د کانګو په ډیموکراتیک جمهوریت (DRC) کې، چې انجل له هغه ځایه ده، د هغې خاوند بزګر و او هغې د ماشومانو د پالنې لپاره په کور کې پاتې کېده. هغې د خپل خاوند د وحشیانه برید او مړینې له لیدو وروسته کانګو پرېښود. د خپل ژوند د ژغورلو لپاره په تېښته کې، بالاخره انجل او د هغې ماشومان وتوانېدل چې خوندي ځای ته د رسېدو لپاره له پولې واوړي. خو کله چې دوی خوندي ځای ته ورسېدل، له ډېر وخت وروسته هم هغه لا هم د بدو خوبونو له کابوسونو سره مخ وه. اینجل او کورنۍ یې له ۲۰۰۹ څخه تر ۲۰۱۷ پورې په اوګنډا کې په یوه کډوالو کمپ کې اوسېدل. د هغې دوه واړه ماشومان هلته زیږیدلي وو. هغه وايي: “په کمپ کې ژوند ډېر سخت و. هلته ډېر داسې ماشومان وو چې مور او پلار یې نه درلودل، او شرایط سخت وو. موږ هڅه وکړه چې د امکان تر حده ډېرو ماشومانو سره مرسته او پالنه وکړو.”

د سبا هیله

په راتلونکي کې، اینجل غواړي چې یو لوی ماشومانو پالنه مرکز ولري او د خپلې کورنۍ لپاره یو کور واخلي. هغه دا هم غواړي چې بېرته افریقا ته لاړه شي ترڅو په کډوالو کمپونو کې له یتیمو ماشومانو سره مرسته وکړي. هغه وايي: “د مور او پلار پرته سلګونه ماشومان شته. هغوی ساتنې ته اړتیا لري. زه غواړم له هغوی سره مرسته وکړم.”

بویس خوشبخته چې ته یې لري، اینجل، او همدا راز ستا د ماشومانو په پالنځي کې ماشومان هم.